ಅದು ದುರ್ವಾಷ್ಟಮಿಯ ದಿನ. ಮಾಧವನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ದುರ್ವೆಯ ಸಣ್ಣ ಕಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಗಣೇಶನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ.
“ಅಜ್ಜಿ, ಗಣೇಶನಿಗೆ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಹುಲ್ಲನ್ನೇ ಏಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ? ಅದೂ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳನ್ನೇ ಏಕೆ?” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.
ಅಜ್ಜಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ, “ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆಯಿದೆ ಕಣೋ,” ಎಂದಳು.
ಅವಳು ಮಾಧವನಿಗೆ ಅನಲಾಸುರನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದಳು. ಅನಲಾಸುರನ ಉರಿಯುವ ಶಾಖದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಬಹಳ ತೊಂದರೆಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಾಪಾಡಲು ಗಣೇಶನು ಅನಲಾಸುರನನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಅನಲಾಸುರನ ಉರಿ ಗಣೇಶನಿಗೂ ಬಹಳ ತೊಂದರೆ ಕೊಡತೊಡಗಿತು.
ಆಗ ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಗಣೇಶನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಆ ತಂಪಾದ ದುರ್ವೆ ಗಣೇಶನ ಉರಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು.
“ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದುರ್ವೆ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಾಯಿತು,” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದಳು.
ಮಾಧವ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ, “ಆದರೆ ಅಜ್ಜಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳೇ ಏಕೆ?”
ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗುತ್ತಾ, “ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಅನ್ನೋ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಅರ್ಥವಿದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಉಸಿರು, ಪಂಚಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ,” ಎಂದಳು.
ಮಾಧವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಮೂಡಿತು.
“ಅಂದರೆ... ನನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕಾ?” ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದ.
“ಹೌದು ಕಣೋ... ನಿನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಾ,” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದಳು.
ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಏಕವಿಂಶತಿ ದುರ್ವಾ ಯುಗ್ಮ ಪೂಜೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಗಣೇಶ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಂತ್ರಕ್ಕೂ ಮಾಧವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದುರ್ವೆಯನ್ನು ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಹೋದ.
ಕೊನೆಯ ದುರ್ವೆಯ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಮಾಧವನು ಕೈಮುಗಿದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ.
“ಗಣೇಶಾ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರಲಿ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದಯೆ ಇರಲಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಲಿ. ಏನಾದರೂ ಕಷ್ಟವಾದಾಗ ಹೆದರದೆ ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಮಾಡಲು, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡು. ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ಈ ದುರ್ವೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.”
ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿಸಿ ಮಾಧವನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ. ಗಣೇಶನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನಗು ಮೂಡಿತು.
ನೀತಿ
ಸಣ್ಣದಾದ ಅರ್ಪಣೆಯೂ ಪ್ರೀತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಪಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಇಂತಿ,
ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.
