ಮಾಧವ ಮತ್ತು ಗಣೇಶನ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿ | ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ

ಮರುದಿನ ಮಾಧವನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಗಣೇಶನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು.

ಮಾಧವ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಸಂಜೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು.

“ನನ್ನ ಕಥೆ ಮರೆತುಹೋದರೆ?”

“ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರೆ?”

“ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ನನ್ನಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಥೆ ಹೇಳಿದರೆ?”

ಅವನು ಒಮ್ಮೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ. ಆದರೆ ನಂತರ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ.

ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಹಲವಾರು ಯೋಚನೆಗಳು ಓಡಾಡತೊಡಗಿದವು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಇಲಿ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದಿತು.

ಅದು ಒಂದು ಮೂಲೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಮೂಲೆಗೆ ಓಡಾಡುವುದನ್ನು ಮಾಧವ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ.

“ಅಜ್ಜಿ, ನೋಡು! ಆ ಇಲಿ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ!”

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿಯ ಹಾಗೆಯೇ. ಒಂದು ಯೋಚನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಯೋಚನೆಗೆ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.”

“ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ಹಾಗೆಯೇನಾ?” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕೇಳಿದ.

“ಹೌದು,” ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ. “ಭಯ, ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯೋಚನೆಯನ್ನೂ ನಾವು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.”

ಮಾಧವ ಗಣೇಶನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ.

“ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಅಜ್ಜಿ?”

“ಗಣೇಶನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೋ,” ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ. “ಆ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೂ ಅದು ಗಣೇಶನ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನೀನೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಗೆ ತರಲು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಒಂದು ಆಳವಾದ ಉಸಿರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೋ, ಗಣೇಶನನ್ನು ನೆನೆದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡು. ನಂತರ ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡು.”

ಮಾಧವ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡ.

ನಂತರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ.

ಈ ಬಾರಿ, “ಬೇರೆಯವರು ನನಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರಾ?” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳುವುದರ ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟ.

ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಮಾಧವ ಗಣೇಶನ ಮುಂದೆ ಕೈಮುಗಿದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ.

“ಗಣೇಶ, ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ ಕೊಡು.
ಚಂಚಲವಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಗೆ ತರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡು.
ಭಯ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆಯ ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ದೂರವಿರಿಸು.
ನೆಮ್ಮದಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡು.”

ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಭಯ, ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಬಹುದು. ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಗೆ ತರಬಹುದು.

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ರಾಧಾಷ್ಟಮಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ | ಮಾಧವ, ಗಣೇಶ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿ

ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸಂಜೆ.  ಮಾಧವನಿಗೆ ಕದಂಬ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಆ ದಿನ ಮಾಧವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಕಾಗದದ ಕೊಳಲು ಹರಿದುಹೋಗಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಬೆಣ್ಣೆಯ ಮಡಕೆಯೂ ಒಡೆದುಹೋಗಿತ್ತು.

ಅಜ್ಜಿ ಮಾಧವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು,

“ಬಾ ಮಾಧವ, ಮೊದಲು ಗಣೇಶ ಪೂಜೆ ಮಾಡೋಣ. ಇಂದು ರಾಧಾಷ್ಟಮಿ ಕೂಡ ಹೌದು. ಹಾಗಾಗಿ ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿಗೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡೋಣ,” ಎಂದರು.

ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಿದರು.

“ತಪ್ತ ಕಾಂಚನ ಗೌರಾಂಗಿ
ರಾಧೇ ವೃಂದಾವನೇಶ್ವರಿ
ವೃಷಭಾನು ಸುತೇ ದೇವಿ
ಪ್ರಣಮಾಮಿ ಹರಿ ಪ್ರಿಯೇ.”

“ಅಜ್ಜಿ, ಇದರ ಅರ್ಥ ಏನು?” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ವೃಂದಾವನದ ರಾಣಿಯಾದ, ಶ್ರೀಹರಿಯ ಪ್ರಿಯಳಾದ ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿಗೆ ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥ.”

“ರಾಧಾಷ್ಟಮಿ ಎಂದರೆ ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿಯನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನ. ಈ ದಿನ ನಮಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ದಯೆ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವಿನಯವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.”

ಮಾಧವ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, “ಅಜ್ಜಿ, ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ತುಂಬಾ ವಿಶೇಷವಾದ ದಿನ ಅಲ್ವಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

“ಹೌದು ಮಾಧವ,” ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ. “ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೋ. ನಾವು ಮಾಡುವ ವ್ರತವಾಗಲಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಲಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಇರಬೇಕು.”

ನಂತರ ಅಜ್ಜಿ ರಾಧಾ ಕೃಪಾ ಕಟಾಕ್ಷ ಸ್ತೋತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಪಾರ್ವತಿದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿಯ ಕರುಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಮಾಧವ ಕೈಮುಗಿದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.

“ಗಣೇಶ, ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ ಕೊಡು.
ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರೀತಿ, ದಯೆ ಮತ್ತು ಕೃಪೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಸು.” “ರಾಧೇ ರಾಧೇ.”

ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ದಯೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತವೆ.

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ದುರ್ವಾಷ್ಟಮಿ ಕಥೆ: ಶ್ರೀ ಗಣೇಶ ಮತ್ತು 21 ದೂರ್ವಾ ಅರ್ಪಣೆ

ಅದು ದುರ್ವಾಷ್ಟಮಿಯ ದಿನ. ಮಾಧವನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ದುರ್ವೆಯ ಸಣ್ಣ ಕಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಗಣೇಶನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

“ಅಜ್ಜಿ, ಗಣೇಶನಿಗೆ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಹುಲ್ಲನ್ನೇ ಏಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ? ಅದೂ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳನ್ನೇ ಏಕೆ?” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ, “ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆಯಿದೆ ಕಣೋ,” ಎಂದಳು.

ಅವಳು ಮಾಧವನಿಗೆ ಅನಲಾಸುರನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದಳು. ಅನಲಾಸುರನ ಉರಿಯುವ ಶಾಖದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಬಹಳ ತೊಂದರೆಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಾಪಾಡಲು ಗಣೇಶನು ಅನಲಾಸುರನನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಅನಲಾಸುರನ ಉರಿ ಗಣೇಶನಿಗೂ ಬಹಳ ತೊಂದರೆ ಕೊಡತೊಡಗಿತು.

ಆಗ ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಗಣೇಶನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಆ ತಂಪಾದ ದುರ್ವೆ ಗಣೇಶನ ಉರಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು.

“ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದುರ್ವೆ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಾಯಿತು,” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಮಾಧವ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ, “ಆದರೆ ಅಜ್ಜಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳೇ ಏಕೆ?”

ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗುತ್ತಾ, “ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಅನ್ನೋ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಅರ್ಥವಿದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಉಸಿರು, ಪಂಚಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ,” ಎಂದಳು.

ಮಾಧವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಮೂಡಿತು.

“ಅಂದರೆ... ನನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕಾ?” ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದ.

“ಹೌದು ಕಣೋ... ನಿನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಾ,” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದಳು.

ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಏಕವಿಂಶತಿ ದುರ್ವಾ ಯುಗ್ಮ ಪೂಜೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಗಣೇಶ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಂತ್ರಕ್ಕೂ ಮಾಧವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದುರ್ವೆಯನ್ನು ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಹೋದ.

ಕೊನೆಯ ದುರ್ವೆಯ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಮಾಧವನು ಕೈಮುಗಿದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ.

“ಗಣೇಶಾ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರಲಿ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದಯೆ ಇರಲಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಲಿ. ಏನಾದರೂ ಕಷ್ಟವಾದಾಗ ಹೆದರದೆ ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಮಾಡಲು, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡು. ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ಈ ದುರ್ವೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.”

ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿಸಿ ಮಾಧವನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ. ಗಣೇಶನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನಗು ಮೂಡಿತು.

ನೀತಿ

ಸಣ್ಣದಾದ ಅರ್ಪಣೆಯೂ ಪ್ರೀತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಪಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ಗಣೇಶ ಮತ್ತು ಉದುರಿದ ಎಲೆ – ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಥೆ

ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಮಾಧವನು ಗಣೇಶನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೇವಿನ ಮರವಿತ್ತು. ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾಧವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಒಂದು ದಿನ ಫಟ್ ಎಂದು ಪುಟ್ಟ ಎಲೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಮಾಧವನು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.

“ಅಯ್ಯೋ! ಎಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ!” ಅವನು ಮರದ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಕೇಳಿದನು,

“ಗಣೇಶಾ, ಈ ಎಲೆ ಏಕೆ ಬಿತ್ತು? ಇದಕ್ಕೆ ಏನಾಯ್ತು?”

ಆಗ.....ಸರ... ಸರ... ಸರ...

ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡಿದವು.

ಮತ್ತೊಂದು ಎಲೆ ಬಿತ್ತು. ಪಟ್!

ಮತ್ತೊಂದು! ಪಟ್! ಪಟ್! ಮಾಧವನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿದನು.

“ಅಯ್ಯೋ! ಇಷ್ಟೊಂದು ಎಲೆಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲ!”

ಆಗ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಏನೋ ಹೊಸದೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು.

ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳು!

“ಗಣೇಶಾ! ನೋಡು! ಹೊಸ ಎಲೆಗಳು!”

ಮಾಧವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನ ಮುದ್ದಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು.

“ಹೌದು ಮಾಧವಾ! ಹಳೆಯ ಎಲೆಗಳು ಬಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಎಲೆಗಳು ಬಂದಿವೆ.”

ಮಾಧವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದನು.

“ಅಂದರೆ, ಹಳೆಯ ಎಲೆಗಳು ಹೋಗಿವೆ... ಅವು ಮತ್ತೆ ಮರಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅಲ್ವಾ ಗಣೇಶಾ?”

ಗಣೇಶನು ಮುದ್ದಾಗಿ ನಕ್ಕನು.

“ಹೌದು ಮಾಧವಾ! ಹೋದದ್ದು ಹೋಯಿತು. ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ.”

ಮಾಧವನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು,

“ಹಾಗಾದರೆ ನಾಳೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾ?”

“ಇಲ್ಲ ಮಾಧವಾ!”

ಗಣೇಶನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು,

“ನಿನ್ನೆ ಹೋಯಿತು. ನಾಳೆ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನದು! ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದನ್ನು ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಜೀವಿಸು.”

ಮಾಧವನ ಮುಖ ಅರಳಿತು.

“ಅಂದರೆ ಈಗ ನಾನು ಈ ಹೊಸ ಎಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಪಡಬಹುದಾ?”

“ಖಂಡಿತ!”

ಸರ... ಸರ... ಸರ...

ಹೊಸ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದವು.

ಮಾಧವನು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದನು.

“ಹಲೋ ಹೊಸ ಎಲೆ! ಬಾ... ಬಾ... ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕುಣಿ!”

ಅವನು ಗಣೇಶನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ನಕ್ಕನು.

“ಗಣೇಶಾ, ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು! ಹೋದದ್ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇಂದನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು!”

ಗಣೇಶನು ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡನು. “ಅದೇ ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಮಾಧವ!” ಮಾಧವನು ಕೈಮುಗಿದು ನಕ್ಕನು.

ಮಾಧವನ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ 🙏

“ಗಣೇಶಾ, 

ಹೋದದ್ದನ್ನು ಬಿಡಲು ಕಲಿಸು.

ಇಂದನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಕಲಿಸು.

ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಪಡದಂತೆ ಮಾಡು.

ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರು, ಬಪ್ಪಾ!”

“ಗಣಪತಿ ಬಪ್ಪಾ ಮೋರಯಾ!” 

ಕಥೆಯ ನೀತಿ

ನಿನ್ನೆ ಹೋಯಿತು, ನಾಳೆ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಹೋದದ್ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇಂದಿನ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬದುಕೋಣ. 

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

 

ಗಣೇಶನ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಮಾಧವನನ್ನು ದಡಸೇರಿಸಿತು.

ಮಾಧವ ಸುಂದರವಾದ ನದಿಯೊಂದರ ಬಳಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ. ಪ್ರತಿದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಅವನು ಚಿಕ್ಕ ಮರದ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದನು.

ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಮಾಧವ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡವು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು ಮತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ದೋಣಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಅಲುಗಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಮಾಧವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. "ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ದೋಣಿ ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದರೆ ಏನು ಗತಿ?"

ಅವನು ಹುಟ್ಟನ್ನು (ದೋಣಿ ನಡೆಸುವ ಸಾಧನ) ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು, ಆದರೆ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಆಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾದವು:

"ನಿನಗೆ ಭಯವಾದಾಗ, ಭಯವನ್ನೇ ನಿನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಲು ಬಿಡಬೇಡ. ಮೊದಲು ಶಾಂತನಾಗು."

ಮಾಧವ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡನು. ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು, "ಗಣೇಶನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ವಿವೇಕವನ್ನು ನೀಡು."

ಅವನು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ ನೆನಪಾಯಿತು:

"ನದಿಯ ಅಲೆಗಳು ಉಗ್ರವಾದಾಗ, ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಬೇಡ. ನೀರಿನ ಹರಿವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ದೋಣಿಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು."

ಮಾಧವ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದನು. ಚಂಡಮಾರುತದ ಅಬ್ಬರ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನು ಶಾಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೋಣಿಯನ್ನು ನದಿಯ ದಡದತ್ತ ನಡೆಸಿದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಮಾಧವ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ದಡವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

ಅವನ ತಾಯಿ ಅವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾಧವ ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೀಗೆಂದನು,

"ಅಮ್ಮಾ, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಗಣೇಶನಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದೆ, ಆಮೇಲೆ ನೀನು ಕಲಿಸಿದ್ದು ನನಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು."

ಅವನ ತಾಯಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಮಗು ಮಾಧವ, "ಅದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಶಕ್ತಿ, ಮಾಧವ. ದೇವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಚಂಡಮಾರುತವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಅದನ್ನು ದಾಟುವ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ವಿವೇಕವನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ."

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ, ಮಾಧವ ಗಣೇಶನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನಕ್ಕನು.

"ಗಣೇಶನೇ, ನೀನು ಮಳೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ."

"ಆದರೆ ನಾನು ಶಾಂತವಾಗಿರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ."

"ಮತ್ತು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ನೆನಪಿಸಿದೆ."

ಮಾಧವನಿಗೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು:

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಅದು ನಮಗೆ ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸು, ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲು ಬೇಕಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಶರಣಂ ಗಣೇಶ. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ🙏

ಪ್ರಿಯ ಗಣೇಶನೇ,

ನನಗೆ ಭಯವಾದಾಗ, ನನ್ನನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸು.

ನಾನು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ನನಗೆ ವಿವೇಕವನ್ನು ನೀಡು.

ಜೀವನ ಕಷ್ಟಕರವಾದಾಗ, ನನಗೆ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನೀಡು. ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬಲು ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದದ್ದನ್ನು ಮಾಡಲು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು.

ಇಂದಿನ ಪಾಠ

ಜೀವನವು ಕಷ್ಟಕರವಾದಾಗ, ಚಿಂತಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಗಣೇಶನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ. 

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ಪದ್ಮಪ್ರಬೋಧ

ಬೆಳಗಿನ ಮಂಜಿನ ಹನಿಗಳು
ಕೆರೆಯ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆ ನೀರಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ,
ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ
ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕನಸು ಮಲಗಿತ್ತು.

ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋದವು,
ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು,
ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು,
ಆದರೂ ಆ ಕನಸು
ತನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ,
ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ಕಿರಣ
ಕೆರೆಗೆ ತಾಗಿದಾಗ,
ಆ ಕನಸು ನಿಧಾನವಾಗಿ
ನೀರಿನ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎದ್ದಿತು.

ಅದು ಕಮಲವಾಗಿತ್ತು.

ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ
ಮಣ್ಣಿನ ಕಲೆ ತಾಗದಂತೆ,
ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದರೂ
ನೀರಿನ ಭಾರ ಹೊತ್ತಿರದಂತೆ,
ಅದು ತನ್ನ ದಳಗಳನ್ನು
ನಗುವಿನಂತೆ ಅರಳಿಸಿತು.

ಕೆರೆಗೆ ಬಂದ ಹಕ್ಕಿಗಳು
ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಹಾಡಿದವು,
ಜೇನುಹುಳುಗಳು
ಅದರ ಸುವಾಸನೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದೇಳಿದವು.
ಕಮಲವು ಮೌನವಾಗಿ ಹೇಳಿತು -

"ಜೀವನದ ದಾರಿ ಎಷ್ಟೇ ಕಠಿಣವಾಗಿರಲಿ,
ಮಣ್ಣಿನ ನಡುವೆ ಬೆಳೆದರೂ
ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ.
ಕತ್ತಲಿನ ಆಳದಿಂದಲೂ

ಬೆಳಕಿನತ್ತ ಸಾಗಲು ಕಲಿತುಕೋ." 

ಸಂಜೆಯ ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತಮಿಸಿದಾಗ,
ಕಮಲ ತನ್ನ ದಳಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿತು.
ಆದರೆ ಅದರ ಕಥೆ

ಕೆರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಲಿಲ್ಲ;
ಪ್ರತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ
ಭರವಸೆಯ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳಿತು.

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ಬಾಲಕಿಯ ದೃಡ ಮನಸ್ಸು !!

ಈ ಒಂದು ಪುಟ್ಟು ಹುಡುಗಿ, ತನ್ನ ನಾಯಿ ಮರಿಯನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ನಂಬಿ, ಅದೇ ತನ್ನ ತಾಯಿ, ತಂದೆ, ಬಂಧು, ಬಳಗ, ಸ್ನೇಹಿತೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದಳು. ಜಿಮ್ಮಿ ಸಹ ಅವಳ ಜೊತೆ ಸದಾಕಾಲ ಇರುತಿತ್ತು. ಅವಳು, ತನ್ನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಜಿಮ್ಮಿ ಶಾಲೆಯ ಆಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿತು. ದಿನಗಳು ಹೀಗೆ ಕಳೆದವು.

ಪಾಪ! ಈ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯ ತಂದಿ ತಾಯಿ ಅವಳ ಇಳಿ ವಯಸಲ್ಲೇ ರಸ್ತ್ತೆಅಪಘಾತದಿಂದ ಸಾವನಪ್ಪಿಧರು.  ಈ ಹುಡುಗಿ ಕೆಲ ಕಾಲ, ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆ ಇದ್ದಳು. ಆದ್ಹರೆ ವಯ್ಯಸಾದ ಅಜ್ಜಿ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಇರುತ್ತಾರೆ ?? ಇರೋಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ??  ಅವರ ಮರಣದ ನಂತರ ಈ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿ, ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ವಯಸಿನಲ್ಲಿ, ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿದಳು.

ಒಂದು ದಿನ, ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ, ಕೂತು ಅಳುತಿದ್ದಳು. ಆಗ ಅವಳಿಗೆ, ನಾಯಿ ಮರಿಯ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿತು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದರೆ, ಅದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೋರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹ್ಹೋಗಿತ್ತು. ಇವಳ ಮನ ಕರಗಿ, ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ದವರನ್ನು ಕರೆದು, ಅದನ್ನ ಹೊರ ತರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಎಂದು ಬೇಡಿದಳು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ, ಅದನ್ನು ಹೊರ ತಂದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತ್ತಿಧ  ಈ ಬಾಲಕಿಯ ಬಳಿ ಓಡಿ ಬಂದಿತು. ಏನು ಅನುಭಂದವೋ ನೋಡಿ ? ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಫಲವೋ ಏನೋ ??

ಬಾಲಕಿ ಪ್ರತಿ ಮುಂಜಾನೆ ತನ್ನ ಇಷ್ಟ ದೇವರಾದ ಗಣಪತಿ, ಮತ್ತು ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಭಾವಚಿತ್ರದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ನಿಮೆಲ್ಲರ ಆಶಿರ್ವಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಇರಲಿ. ನನ್ನ ಜಿಮ್ಮಿಗು ಸಹ ಇರಲಿ. ಜಿಮ್ಮಿ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಯಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಸದಾ ಕಾಲ ಇರುವಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಎಂದು ಬೇಡಿ, ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ವಾಕ್ಯ ಹೀಗೆ ಇರುತ್ತಿತು, ದೇವ್ರೇ ಜಿಮ್ಮಿ ಸದಾ ನನ್ನ ಬಳಿ ಜೀವಾವದಿ ಇರೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡಪ್ಪ. ನಾ ಜಿಮ್ಮಿನ ಬಿಟ್ಟು ಉಸಿರಾಡರಾಲೆ. ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ, ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. 

ಏನು ಹೇಳೋದು ಈ ಬಾಲಕಿಯ ಜೀವನದ ಹಾದಿ ಹೀಗೆ ಇದ್ದಲಿ ?? ಯಾರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ ಇವಳ ಜೀವನ ಹೀಗೆಂದರೆ ?? ಯಾರಿಗೆ ಇವಳ ನೋವು ಅರ್ಥವಾಗುವುದು ?? ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳು ಗುಂಟೆ ಬಿಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲ ಆಡಿದ್ದರೆ, ಈ ಮಗು ಸದಾ ಜಿಮ್ಮಿ ಬಳಿ ಆಡುತ್ತಾಳೆ. ಇವಳ ಊಟ, ತಿಂಡಿ ಎಲ್ಲ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರಾದವರು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾರು ಏನನ್ನೇ ಕೊಡಲಿ, ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನ  ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಪ್ರೀತಿ, ಮಮತೆ ಕೊಡಬಲ್ಲರೆ ??

ಎಷ್ಟು ದಿನ ಇವಳನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ನೋಡುಕೊಳುತ್ತಾರೆ ??

ದೇವರು ಇವಳ ಜೀವನದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೋ ಏನೋ ?


ಮೃದುವಾದ ಮನಸ್ಸು, ಮೃದುವಾದ ಜೀವಕ್ಕ್ಕೆ ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಕರ್ಮ ತನ್ನ ಜೀವನ ಹೀಗಾಗುವುದಕ್ಕೆ ?? ಆದರೆ ಅವಳ ಛಲ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿದ್ದಿಲ. ಬಹಳಷ್ಟು ಓದುವ ಆಸೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾದಿಸುವ ಆಸೆ, ತಾನು ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುವ ಆಸೆ. ಅವಳಿಗೆ ದೇವರ ಭಕ್ತಿ ಅಪಾರವಾಗಿತ್ತು. ದೇವರ ಪೂಜೆಯನ್ನು  ಅವಳು ಯಾವತ್ತು ತಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ದಿನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. 

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವಳು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು, ದೇವರು ಅವಳಿಗೆ ಒಂಟಿ ಯಾಗಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿ, ಅವಳ ಮನೋ ಬಲವನ್ನು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಜೀವನ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನಿಗೆ ಯಾರು ಅಯ್ಯೋ ಪಾಪ ಅಂತ ಹೇಳಬೇಡಿ. ದೇವರ ಆಶೀರ್ವಾದ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನ ಕರುಣೆ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಮಮತೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಆಶೀರ್ವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ವುಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ. ನಾ ದೇವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ರುನ್ಣಿಯಾದರು ಸಾಲದು. ಇದು ದೇವರು ನನಿಗೆ ನೀಡಿರುವ ವರ!

ಮೊದಲನೇ  ಬಾರಿ ನಾನು ಇಂತಹದ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರಿದಿದ್ದಿನಿ. ಹೇಗೆ ಇಧ್ಯೋ ಏನೋ ? ಎಷ್ಟು ಜನ ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ  ಕಷ್ಟವನ್ನು ಅತಿ ಭಾರವಾಗಿ ತಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರವರ ಕಷ್ಟ ಅವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಹು. ಆದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಬಡ ಮಕ್ಕಳು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಸಾದಿಸಿಧಾರೆ....ಸಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ......ಹಾಗಾಗಿ, ಮನ ಕರಗಿ ಅಳುವಂತ್ತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಧೈರ್ಯ ದಿಂದ ಎದುರಿಸಬೇಕು. ಇದೆ ಜೀವನ. ಇಡಿ ಜೀವನ ಕಹಿ ಸಿಹಿ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ಹವೇ 



ಇಂತಿ.  
ಲೇಖಕಿ.