ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ದೀಪಾವಳಿ ಕಥೆಗಳು: ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬವನ್ನು ನಾವೇಕೆ ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ? 🪔

 

ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಮಾಧವ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹಣತೆಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ.

ಹಣತೆಗಳೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮಾಧವನಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು.

“ಅಜ್ಜಿ, ದೀಪಾವಳಿಗೆ ನಾವೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತೇವೆ?”

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ, “ಅಯ್ಯೋ ಮಾಧವ! ದೀಪಾವಳಿ ಅಂದರೆ ಬಹಳ ವಿಶೇಷವಾದ ಹಬ್ಬ ಕಣೋ. ಈ ಹಬ್ಬದ ಹಿಂದೆ ಎಷ್ಟೋ ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆಗಳಿವೆ,” ಎಂದಳು.

“ಹಾಗಾದರೆ ಹೇಳು ಅಜ್ಜಿ! ಎಲ್ಲ ಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಹೇಳು!” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜಿ ಕಥೆ ಹೇಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು.

“ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಶ್ರೀರಾಮನು ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ವನವಾಸ ಮುಗಿಸಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು. ರಾಮ, ಸೀತೆ ಮತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮಣರು ಮರಳಿ ಬಂದ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳ ಮುಂದೆ ಸಾಲು ಸಾಲು ದೀಪಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ಅವರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು.

“ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆಯೂ ಇದೆ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನರಕಾಸುರನೆಂಬ ಕ್ರೂರ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಜನರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದನು. ಕೆಟ್ಟದ್ದರ ಮೇಲೆ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಗೆದ್ದ ಈ ದಿನವನ್ನೂ ದೀಪಾವಳಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

“ಮಹಾಭಾರತದ ಪಾಂಡವರ ಕಥೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ಮಾಧವ? ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು. ಅವರ ಮರಳುವಿಕೆಯನ್ನೂ ದೀಪಾವಳಿಯ ಆಚರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

“ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಕಣೋ ಮಾಧವ!

“ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸರು ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಕಡೆದಾಗ, ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ದೇವಿಯು ಉದಯಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಖ, ಸಮೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕರುಣಿಸುವ ತಾಯಿಯಾದಳು.

“ದೀಪಾವಳಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಕಾಳಿಕಾ ದೇವಿಯನ್ನೂ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ದುಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತ ಅವಳು.”

ಮಾಧವ ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯನ್ನೂ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

“ಹಾಗಾದರೆ ಅಜ್ಜಿ, ದೀಪಾವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಥೆಗಳಿವೆಯಾ?”

“ಹೌದು ಕಂದಾ!” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು. “ಕಥೆಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ, ಆಚರಣೆಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ಒಂದೇ ಸುಂದರವಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ.”

“ಅದೇನು ಅಜ್ಜಿ?” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಣತೆಯನ್ನು ಮಾಧವನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದಳು.

“ನೋಡು ಮಾಧವ, ಈ ಹಣತೆ ಹೇಗೆ ಕತ್ತಲನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಹರಡುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆಯತನ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ದಯೆ ತುಂಬಿರಬೇಕು.

“ನೀನು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ, ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದಾಗ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ಅಥವಾ ಯಾರ ಮುಖದಲ್ಲಾದರೂ ನಗು ಮೂಡಿಸಿದಾಗ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ದೀಪ ಬೆಳಗಿದಂತೆಯೇ!”

ಮಾಧವ ಹಣತೆಗಳ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಗಿದ.

“ಹಾಗಾದರೆ ಈ ದೀಪಾವಳಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ದೀಪಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತೇನೆ ಅಜ್ಜಿ!” ಎಂದನು.

ಅಜ್ಜಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು, “ಅದೇ ಕಂದಾ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಸುಂದರವಾದ ದೀಪಾವಳಿ!” ಎಂದು ಮುದ್ದಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಇಬ್ಬರೂ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಣತೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಳಿತರು.

ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಕಥೆಗಳು ಹಲವು. ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಹಲವು. ಆದರೆ ಸಂದೇಶ ಒಂದೇ. ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಗೆಲುವು. ಕತ್ತಲಿನ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕಿನ ಜಯ. ನಮ್ಮ ಮನದೊಳಗೂ ಪ್ರೀತಿಯ, ದಯೆಯ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಬೆಳಕು ಸದಾ ಬೆಳಗುತ್ತಿರಲಿ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೀಪಾವಳಿಯ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು! 🪔❤️

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ಗಣೇಶನೂ ನರ್ಮದಾ ನದಿಯೂ ಕಲಿಸಿದ ಶಾಂತಿಯ ಪಾಠ — ಮಾಧವ

 

ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರವೂ ಮಾಧವ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆ ಪುಟ್ಟ ಗಣೇಶನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.

ದೇವಸ್ಥಾನವು ಪವಿತ್ರ ನರ್ಮದಾ ನದಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿತ್ತು.

ಗಣೇಶನಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಮಾಧವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನದಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಅದು ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಒಂದು ದಿನ, ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ತುಂಬಾ ಮಳೆ ಬಂದಿತ್ತು.

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಾಧವ ತನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದ.

ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ!

“ಅಜ್ಜಿ! ನನ್ನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

“ನರ್ಮದಾ ನದಿ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ,” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದರು.

“ಆದರೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀನಲ್ಲ!” ಎಂದು ಮಾಧವ ಬೇಸರಪಟ್ಟ.

ಆಗ ಮಾಧವ ಒಂದು ವಿಷಯ ಗಮನಿಸಿದ.

ನೀರು ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ  ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರು, ನಿಲ್ಲದೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಂಡೆಗಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿತು .  

ಮಾಧವ ದೇವಸ್ಥಾನದೊಳಗಿನ ಗಣೇಶನನ್ನು ನೋಡಿದ.

“ಗಣೇಶ… ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಿದೆ.”

“ಆದರೂ ನದಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.”

ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ನದಿ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತವಾಯಿತು.

ಮಾಧವ ಓಡುತ್ತಾ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ.

“ಅಜ್ಜಿ! ನೋಡು! ನನ್ನ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಮತ್ತೆ ಬಂದಿವೆ!”

ಹರಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲುಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಮಾಧವ ಆನಂದಿಸಿದನು.

ಆಗ ಮಾಧವ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಕೈಮುಗಿದು, “ಗಣೇಶಾ ನನಗೂ ನದಿಯ ಹಾಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿರಲು ಕಲಿಸು”, ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ.

ಕಥೆಯ ನೀತಿ:ಬದಲಾವಣೆ ಬಂದರೂ ಹೆದರಬಾರದು. ನದಿಯಂತೆ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದು, ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕು.

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ಮಾಧವ ಮತ್ತು ಗಣೇಶನ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿ | ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ

ಮರುದಿನ ಮಾಧವನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಗಣೇಶನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಥೆ ಹೇಳಬೇಕಿತ್ತು.

ಮಾಧವ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ ಸಂಜೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು.

“ನನ್ನ ಕಥೆ ಮರೆತುಹೋದರೆ?”

“ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರೆ?”

“ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ನನ್ನಿಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಥೆ ಹೇಳಿದರೆ?”

ಅವನು ಒಮ್ಮೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ. ಆದರೆ ನಂತರ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ.

ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಹಲವಾರು ಯೋಚನೆಗಳು ಓಡಾಡತೊಡಗಿದವು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಇಲಿ ಓಡುತ್ತಾ ಬಂದಿತು.

ಅದು ಒಂದು ಮೂಲೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಮೂಲೆಗೆ ಓಡಾಡುವುದನ್ನು ಮಾಧವ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ.

“ಅಜ್ಜಿ, ನೋಡು! ಆ ಇಲಿ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ!”

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸೂ ಆ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿಯ ಹಾಗೆಯೇ. ಒಂದು ಯೋಚನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಯೋಚನೆಗೆ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.”

“ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೂ ಹಾಗೆಯೇನಾ?” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕೇಳಿದ.

“ಹೌದು,” ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ. “ಭಯ, ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಚಂಚಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯೋಚನೆಯನ್ನೂ ನಾವು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.”

ಮಾಧವ ಗಣೇಶನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ.

“ಹಾಗಾದರೆ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಅಜ್ಜಿ?”

“ಗಣೇಶನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೋ,” ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ. “ಆ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೂ ಅದು ಗಣೇಶನ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನೀನೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಗೆ ತರಲು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಒಂದು ಆಳವಾದ ಉಸಿರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೋ, ಗಣೇಶನನ್ನು ನೆನೆದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡು. ನಂತರ ನೀನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸದ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡು.”

ಮಾಧವ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡ.

ನಂತರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದ.

ಈ ಬಾರಿ, “ಬೇರೆಯವರು ನನಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರಾ?” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳುವುದರ ಕಡೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟ.

ಮಲಗುವ ಮೊದಲು ಮಾಧವ ಗಣೇಶನ ಮುಂದೆ ಕೈಮುಗಿದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ.

“ಗಣೇಶ, ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ ಕೊಡು.
ಚಂಚಲವಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಗೆ ತರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡು.
ಭಯ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆಯ ಯೋಚನೆಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ದೂರವಿರಿಸು.
ನೆಮ್ಮದಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡು.”

ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಭಯ, ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಬಹುದು. ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಗೆ ತರಬಹುದು.

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ರಾಧಾಷ್ಟಮಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ | ಮಾಧವ, ಗಣೇಶ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿ

ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಸಂಜೆ.  ಮಾಧವನಿಗೆ ಕದಂಬ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಆ ದಿನ ಮಾಧವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಕಾಗದದ ಕೊಳಲು ಹರಿದುಹೋಗಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಬೆಣ್ಣೆಯ ಮಡಕೆಯೂ ಒಡೆದುಹೋಗಿತ್ತು.

ಅಜ್ಜಿ ಮಾಧವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು,

“ಬಾ ಮಾಧವ, ಮೊದಲು ಗಣೇಶ ಪೂಜೆ ಮಾಡೋಣ. ಇಂದು ರಾಧಾಷ್ಟಮಿ ಕೂಡ ಹೌದು. ಹಾಗಾಗಿ ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿಗೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡೋಣ,” ಎಂದರು.

ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅಜ್ಜಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಿದರು.

“ತಪ್ತ ಕಾಂಚನ ಗೌರಾಂಗಿ
ರಾಧೇ ವೃಂದಾವನೇಶ್ವರಿ
ವೃಷಭಾನು ಸುತೇ ದೇವಿ
ಪ್ರಣಮಾಮಿ ಹರಿ ಪ್ರಿಯೇ.”

“ಅಜ್ಜಿ, ಇದರ ಅರ್ಥ ಏನು?” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, “ವೃಂದಾವನದ ರಾಣಿಯಾದ, ಶ್ರೀಹರಿಯ ಪ್ರಿಯಳಾದ ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿಗೆ ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥ.”

“ರಾಧಾಷ್ಟಮಿ ಎಂದರೆ ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿಯನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ದಿನ. ಈ ದಿನ ನಮಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ದಯೆ, ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವಿನಯವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.”

ಮಾಧವ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, “ಅಜ್ಜಿ, ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ತುಂಬಾ ವಿಶೇಷವಾದ ದಿನ ಅಲ್ವಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.

“ಹೌದು ಮಾಧವ,” ಎಂದರು ಅಜ್ಜಿ. “ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೋ. ನಾವು ಮಾಡುವ ವ್ರತವಾಗಲಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಲಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಇರಬೇಕು.”

ನಂತರ ಅಜ್ಜಿ ರಾಧಾ ಕೃಪಾ ಕಟಾಕ್ಷ ಸ್ತೋತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಪಾರ್ವತಿದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿಯ ಕರುಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಮಾಧವ ಕೈಮುಗಿದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು.

“ಗಣೇಶ, ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ ಕೊಡು.
ಶ್ರೀಮತಿ ರಾಧಾರಾಣಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರೀತಿ, ದಯೆ ಮತ್ತು ಕೃಪೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಸು.” “ರಾಧೇ ರಾಧೇ.”

ಕಥೆಯ ನೀತಿ: ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ದಯೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತವೆ.

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ದುರ್ವಾಷ್ಟಮಿ ಕಥೆ: ಶ್ರೀ ಗಣೇಶ ಮತ್ತು 21 ದೂರ್ವಾ ಅರ್ಪಣೆ

ಅದು ದುರ್ವಾಷ್ಟಮಿಯ ದಿನ. ಮಾಧವನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ದುರ್ವೆಯ ಸಣ್ಣ ಕಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಗಣೇಶನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

“ಅಜ್ಜಿ, ಗಣೇಶನಿಗೆ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಹುಲ್ಲನ್ನೇ ಏಕೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ? ಅದೂ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳನ್ನೇ ಏಕೆ?” ಎಂದು ಮಾಧವ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ, “ಅದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಥೆಯಿದೆ ಕಣೋ,” ಎಂದಳು.

ಅವಳು ಮಾಧವನಿಗೆ ಅನಲಾಸುರನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದಳು. ಅನಲಾಸುರನ ಉರಿಯುವ ಶಾಖದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಬಹಳ ತೊಂದರೆಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕಾಪಾಡಲು ಗಣೇಶನು ಅನಲಾಸುರನನ್ನು ನುಂಗಿಬಿಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಅನಲಾಸುರನ ಉರಿ ಗಣೇಶನಿಗೂ ಬಹಳ ತೊಂದರೆ ಕೊಡತೊಡಗಿತು.

ಆಗ ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಗಣೇಶನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಆ ತಂಪಾದ ದುರ್ವೆ ಗಣೇಶನ ಉರಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು.

“ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದುರ್ವೆ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯವಾಯಿತು,” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳಿದಳು.

ಮಾಧವ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ, “ಆದರೆ ಅಜ್ಜಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದುರ್ವೆಗಳೇ ಏಕೆ?”

ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಗುತ್ತಾ, “ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಅನ್ನೋ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಅರ್ಥವಿದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಉಸಿರು, ಪಂಚಭೂತಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ,” ಎಂದಳು.

ಮಾಧವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಮೂಡಿತು.

“ಅಂದರೆ... ನನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕಾ?” ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದ.

“ಹೌದು ಕಣೋ... ನಿನ್ನನ್ನೆಲ್ಲಾ,” ಎಂದು ಅಜ್ಜಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದಳು.

ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಏಕವಿಂಶತಿ ದುರ್ವಾ ಯುಗ್ಮ ಪೂಜೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಗಣೇಶ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಂತ್ರಕ್ಕೂ ಮಾಧವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದುರ್ವೆಯನ್ನು ಗಣೇಶನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾ ಹೋದ.

ಕೊನೆಯ ದುರ್ವೆಯ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಮಾಧವನು ಕೈಮುಗಿದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ.

“ಗಣೇಶಾ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರಲಿ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದಯೆ ಇರಲಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರಲಿ. ಏನಾದರೂ ಕಷ್ಟವಾದಾಗ ಹೆದರದೆ ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಮಾಡಲು, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲು ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಕೊಡು. ಯಾವಾಗಲೂ ನನಗೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ತೋರಿಸು. ಈ ದುರ್ವೆಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ.”

ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿಸಿ ಮಾಧವನು ಕಣ್ಣು ತೆರೆದ. ಗಣೇಶನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನಗು ಮೂಡಿತು.

ನೀತಿ

ಸಣ್ಣದಾದ ಅರ್ಪಣೆಯೂ ಪ್ರೀತಿ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕಪಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಾಡಿದಾಗ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

ಗಣೇಶ ಮತ್ತು ಉದುರಿದ ಎಲೆ – ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಥೆ

ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಮಾಧವನು ಗಣೇಶನ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬೇವಿನ ಮರವಿತ್ತು. ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾಧವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

ಒಂದು ದಿನ ಫಟ್ ಎಂದು ಪುಟ್ಟ ಎಲೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಮಾಧವನು ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು.

“ಅಯ್ಯೋ! ಎಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ!” ಅವನು ಮರದ ಕಡೆ ನೋಡಿ ಕೇಳಿದನು,

“ಗಣೇಶಾ, ಈ ಎಲೆ ಏಕೆ ಬಿತ್ತು? ಇದಕ್ಕೆ ಏನಾಯ್ತು?”

ಆಗ.....ಸರ... ಸರ... ಸರ...

ಮರದ ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡಿದವು.

ಮತ್ತೊಂದು ಎಲೆ ಬಿತ್ತು. ಪಟ್!

ಮತ್ತೊಂದು! ಪಟ್! ಪಟ್! ಮಾಧವನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿದನು.

“ಅಯ್ಯೋ! ಇಷ್ಟೊಂದು ಎಲೆಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲ!”

ಆಗ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಏನೋ ಹೊಸದೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು.

ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳು!

“ಗಣೇಶಾ! ನೋಡು! ಹೊಸ ಎಲೆಗಳು!”

ಮಾಧವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನ ಮುದ್ದಾದ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು.

“ಹೌದು ಮಾಧವಾ! ಹಳೆಯ ಎಲೆಗಳು ಬಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಎಲೆಗಳು ಬಂದಿವೆ.”

ಮಾಧವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದನು.

“ಅಂದರೆ, ಹಳೆಯ ಎಲೆಗಳು ಹೋಗಿವೆ... ಅವು ಮತ್ತೆ ಮರಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಅಲ್ವಾ ಗಣೇಶಾ?”

ಗಣೇಶನು ಮುದ್ದಾಗಿ ನಕ್ಕನು.

“ಹೌದು ಮಾಧವಾ! ಹೋದದ್ದು ಹೋಯಿತು. ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ.”

ಮಾಧವನು ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದನು,

“ಹಾಗಾದರೆ ನಾಳೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಬೇಕಾ?”

“ಇಲ್ಲ ಮಾಧವಾ!”

ಗಣೇಶನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು,

“ನಿನ್ನೆ ಹೋಯಿತು. ನಾಳೆ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನದು! ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದನ್ನು ಸಂತೋಷವಾಗಿ ಜೀವಿಸು.”

ಮಾಧವನ ಮುಖ ಅರಳಿತು.

“ಅಂದರೆ ಈಗ ನಾನು ಈ ಹೊಸ ಎಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿಪಡಬಹುದಾ?”

“ಖಂಡಿತ!”

ಸರ... ಸರ... ಸರ...

ಹೊಸ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದವು.

ಮಾಧವನು ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದನು.

“ಹಲೋ ಹೊಸ ಎಲೆ! ಬಾ... ಬಾ... ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕುಣಿ!”

ಅವನು ಗಣೇಶನ ಕಡೆ ನೋಡಿ ನಕ್ಕನು.

“ಗಣೇಶಾ, ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು! ಹೋದದ್ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇಂದನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು!”

ಗಣೇಶನು ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡನು. “ಅದೇ ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಮಾಧವ!” ಮಾಧವನು ಕೈಮುಗಿದು ನಕ್ಕನು.

ಮಾಧವನ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ 🙏

“ಗಣೇಶಾ, 

ಹೋದದ್ದನ್ನು ಬಿಡಲು ಕಲಿಸು.

ಇಂದನ್ನು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಕಲಿಸು.

ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಪಡದಂತೆ ಮಾಡು.

ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇರು, ಬಪ್ಪಾ!”

“ಗಣಪತಿ ಬಪ್ಪಾ ಮೋರಯಾ!” 

ಕಥೆಯ ನೀತಿ

ನಿನ್ನೆ ಹೋಯಿತು, ನಾಳೆ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಹೋದದ್ದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇಂದಿನ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬದುಕೋಣ. 

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.

 

ಗಣೇಶನ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಮಾಧವನನ್ನು ದಡಸೇರಿಸಿತು.

ಮಾಧವ ಸುಂದರವಾದ ನದಿಯೊಂದರ ಬಳಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ. ಪ್ರತಿದಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಅವನು ಚಿಕ್ಕ ಮರದ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಿದ್ದನು.

ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಮಾಧವ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡವು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು ಮತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ದೋಣಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಅಲುಗಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಮಾಧವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು. "ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ದೋಣಿ ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದರೆ ಏನು ಗತಿ?"

ಅವನು ಹುಟ್ಟನ್ನು (ದೋಣಿ ನಡೆಸುವ ಸಾಧನ) ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು, ಆದರೆ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲಾ ಅವನಿಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.

ಆಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾದವು:

"ನಿನಗೆ ಭಯವಾದಾಗ, ಭಯವನ್ನೇ ನಿನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಲು ಬಿಡಬೇಡ. ಮೊದಲು ಶಾಂತನಾಗು."

ಮಾಧವ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡನು. ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದನು, "ಗಣೇಶನೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ವಿವೇಕವನ್ನು ನೀಡು."

ಅವನು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠ ನೆನಪಾಯಿತು:

"ನದಿಯ ಅಲೆಗಳು ಉಗ್ರವಾದಾಗ, ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಬೇಡ. ನೀರಿನ ಹರಿವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ದೋಣಿಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು."

ಮಾಧವ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದನು. ಚಂಡಮಾರುತದ ಅಬ್ಬರ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನು ಶಾಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೋಣಿಯನ್ನು ನದಿಯ ದಡದತ್ತ ನಡೆಸಿದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಮಾಧವ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ದಡವನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

ಅವನ ತಾಯಿ ಅವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾಧವ ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೀಗೆಂದನು,

"ಅಮ್ಮಾ, ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಗಣೇಶನಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದೆ, ಆಮೇಲೆ ನೀನು ಕಲಿಸಿದ್ದು ನನಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು."

ಅವನ ತಾಯಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಮಗು ಮಾಧವ, "ಅದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಶಕ್ತಿ, ಮಾಧವ. ದೇವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಚಂಡಮಾರುತವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಅದನ್ನು ದಾಟುವ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ವಿವೇಕವನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ."

ಅಂದು ರಾತ್ರಿ, ಮಾಧವ ಗಣೇಶನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನಕ್ಕನು.

"ಗಣೇಶನೇ, ನೀನು ಮಳೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ."

"ಆದರೆ ನಾನು ಶಾಂತವಾಗಿರಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ."

"ಮತ್ತು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ನೆನಪಿಸಿದೆ."

ಮಾಧವನಿಗೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು:

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಅದು ನಮಗೆ ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸು, ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡಲು ಬೇಕಾದ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಶರಣಂ ಗಣೇಶ. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ🙏

ಪ್ರಿಯ ಗಣೇಶನೇ,

ನನಗೆ ಭಯವಾದಾಗ, ನನ್ನನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸು.

ನಾನು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ನನಗೆ ವಿವೇಕವನ್ನು ನೀಡು.

ಜೀವನ ಕಷ್ಟಕರವಾದಾಗ, ನನಗೆ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನೀಡು. ನಿನ್ನನ್ನು ನಂಬಲು ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದದ್ದನ್ನು ಮಾಡಲು ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು.

ಇಂದಿನ ಪಾಠ

ಜೀವನವು ಕಷ್ಟಕರವಾದಾಗ, ಚಿಂತಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಗಣೇಶನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ. 

ಇಂತಿ,

ಲೇಖಕಿ ಸಹನೆ.